ช่วงนี้เห็นสาวๆ มักจะมีถุงน่องเป็นอุปกรณ์ ในการแต่งกายชิ้นโปรดอยู่บ่อยๆ
ปัญหาที่เกิดขึ้นกับถุงน่องที่เรามักเจอกันบ่อยๆก็คือ ถุงน่องมักจะขาดง่าย
เราสามารถแก้ปัญหานี้ โดยการ..
นำ เกลือ 2 ถ้วยผสมกับน้ำ 1 แกลอน
แช่ถุงน่องใหม่ไว้นาน 3 ชั่วโมง แล้วล้างด้วยน้ำเย็น
ยกถุงน่องขึ้น มาตากให้น้ำหยดจนแห้ง ก็จะทำให้ถุงน่องคงสภาพ และเหนียวทนนาน
ลองทำกันดูนะคะ เผื่อจะยืดอายุใช้งานของถุงน่องคู่เก่งของเราไปอีกนานๆ ^^
สามารถสบทบทุนช่วยเหลือได้ที่..
เลขที่บัญชี 8112335936
ธนาคาร ธกศ.
ประเภท เผื่อเรียก
ชื่อบัญชี:เงินอุดหนุนอื่นๆโรงเรียนบ้านปายอ
ปีนี้เป็นปีแรก ที่อยากให้เวลาหยุดแค่วันนี้ โดยปกติแล้ว ทุกปีที่ผ่านมา อยากให้ถึงวันเกิดจะตาย
แคทจะโตแล้วๆๆๆ แต่ปีนี้ ไม่อยากโตแล้วอ่า..T^T เศร้าใจ ถึงแคทจะโตขึ้นอีกปี แต่ยังคงยืนยัน...
ความปัญญาอ่อนยังคงเดิม 555
ทุกวันนี้ติดTwitter มากๆอ่ะ ตื่นมาก็ขอให้ได้เปิดดู รู้สึกตัวก็หยิบมือถือมาเปิด มากมายแฮะ
คิดว่า อีกหน่อยคงต้องปฏิวัติอย่างแรง ไม่งั้น วันๆคงไม่ได้ทำอะไรแน่เลย
แต่อย่างนึง..ที่แคทพบเจอ ในTwitter คือมิตรภาพ จากคนจำนวนมาก ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
หากมีเรื่องใด ปัญหาใด หากมีใครสักคนTweet ขอความช่วยเหลือ ไม่ว่าเรื่องอะไร
หากช่วยได้ จะมีคนช่วย แต่ถ้าหากช่วยไม่ได้ Tweet นั้นจะถูกRT ต่อไปเรื่อยๆ
จนกระทั่ง มีใครสักคนที่พอจะช่วยได้ หยิบยื่นน้ำใจ มาช่วยเหลือ
วัน-เวลาผ่านไปทำให้แคทโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
สิ่งที่พบเจอ ก็ทำให้แคทมีประสบการณ์มากขึ้น แคทคิดอย่างนั้นนะ
นอกจากมิตรภาพดีๆ จากเพื่อนTweeple แล้ว
Twitter กลับให้อะไรกับแคท นอกจากการที่แคทนั่งTweet ปากแหม๋วใส่คนอื่นไปวันๆ
ทั้งได้พบเจอคนเก่งจากหลากหลายสาขาอาชีพ
ได้ข้อคิดดีๆ จากTweets หลายๆอัน
อย่างน้อยเวลานี้..แคทก็รู้สึกว่า แคทไม่ได้ต้องการอะไร จากใครในวันเกิดปีนี้
แต่..สิ่งที่แคทได้รับจากพวกคุณทุกๆคน ในวันนี้ ถือเป็นของขวัญที่มีค่าแล้ว
ขอบคุณ..ทุกสิ่งทุกอย่าง ที่พาให้พวกเรารู้จักกัน
(ถึงบางคนจะไม่ได้อยากรู้จักกับแคทก็เหอะ)
ขอบคุณ..ทุกๆคนสำหรับมิตรภาพที่มีให้กัน
ขอบคุณ..Twitter.com ที่ทำให้แคทaddict 555 (กลัวจะซึ้งงัยต้องดักไว้หน่อย)
ขอบคุณที่สุด..ปะป๊า-มะม้า
ที่มีความพยายามถึง 6ปี ที่อยากจะให้หนูเกิดมาใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้
แล้วยังต้องเลี้ยงหนูมาจนโตอีก ลำบากหน่อยนะคะ รบกวนจัง^^
หนูรักปะป๊า-มะม้าที่สุดในโลกนะคะ (อ้าว..เวรแระงัย..เขียนเองร้องไห้เอง)
เหมือนอย่างที่หลายๆคนเคยบอกไว้ อย่างน้อยก็ เพื่อนเห็บ @urinn ของแคทคนนึงล่ะ ว่าการที่เล่น Twitter ทำให้เราได้ รู้จักคนเก่งๆจากหลายๆสาขา อย่างเช่นผู้ชายคนนึงที่มีusernameใน Twitter ว่า @charoenchai คุณเจริญชัย ไชยไพบูลย์วงศ์ นักเขียนที่กำลังมีผลงานหนังสือเรื่อง "The Big Secret เคล็ดลับแห่งชัยชนะ"
http://www.posttoday.com/suranan.php?id=60626
Link ที่ได้ไปให้สัมภาษณ์ในรายการสุรนันท์วันนี้
และนี่คือบทสนทนาส่วนนึงเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ ผ่านทางTwitterค่ะ
@kewpie_k แล้วตกลงว่า หนังสือคุณเกี่ยวกับอะไรคะ?? ว่ากันตรงนี้เลย
@charoenchaiแนวhow toที่เริ่มจากการคิดบวก แต่ไม่จบแค่คิด ต้องวางแผน "กลยุทธ์" ที่ลุ่มลึก เพื่อทำฝันให้เป็นจริง รู้จักใช้ประโยชน์จากเครือข่าย
@charoenchai งั้นขอสรุปสั้นๆประโยคเดียว "Big Secret คือเคล็ดลับในการทำสิ่งที่รักให้เป็นจริง ไม่ผ่านความเหน็บหนาวไยจะได้ยลเหมยงาม"
@kewpie_k งั้นขอคำถามสุดท้ายวันนี้ คุณคิดว่า The Big Secret ของคุณ เล่มนี้ เหมาะกับคนกลุ่มไหน
@charoenchai ใครก็ตามที่คิดว่า "ชีวิต" คือ สิ่งสวยงาม การได้ทำในสิ่งที่รักคือ รางวัลตอบแทนที่แสนรื่นรมย์ เฝ้ามองlabour of loveงอกงามอย่างชื่นชม
@kewpie_k อีกสักคำถามละกัน ก่อนจะนอนคืนนี้ The Big Secret มีจำหน่ายที่ไหนบ้าง ตั้งแต่เมื่อไหร่?
@charoenchai วางขายทุกร้าน แต่ถ้าให้ได้ "กลิ่นไอรื่นรมย์" ให้ไปซื้อที่ "คิโนะ" สาขาพารากอน ชั้น 3 แล้วลงไป "จิบอ่าน" ที่ Starbucks ชั้น1
@charoenchai เหนื่อยจิงๆ รู้สึกเหมือน @pm_abhisit ตอบคำถาม @suttichai เมื่อหลายเดือนก่อน(แหน่ะ..อย่าไปพาดพิงเค้าอย่างน้าน..-_-")
ใครที่สนใจหนังสือเล่มนี้ ก็รีบหามาไว้ครอบครองได้แล้วนะคะ^^
**credit : ภาพหนังสือ The Big Secret จาก http://www.siamintelligence.com/
เรื่องมันมีอยู่ว่า ที่มหาลัยแห่งหนึ่ง เมื่อก่อนมีสถานะเป็นวิทยาลัยติดกับชายทะเล
ณ ตึกบัญชี เมื่อก่อนตัวตึกด้านบนจะทำด้วยไม้ พี่สาวเรียนภาคค่ำที่ตึกนี้
พี่สาวเมื่อเรียนจบต้องรีบไปที่ป้ายรถเมล์ให้ทันรถเที่ยวสุดท้าย รวมถึงคนอื่นๆด้วย
มีอยู่วันหนึ่ง เมื่อ นศ.ภาคค่ำเรียนจบ ทุกคนที่ต้องกลับหาดใหญ่ ก็ต้องรีบไปที่ป้ายรถเมล์
ยามก็รอสักพักใหญ่ๆ จึงจะเดินไปปิดห่้องปิดตึกยามก็เิดินปิดที่ละห้อง ที่ละห้อง ที่ละชั้นไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งถึงชั้นบนสุด ห้องในสุด เป็นห้องของ นศ.ชั้นปี 3บััญชีภายในห้องมืด แต่ไม่สนิท
ยามอาศัยความเคยชินเดินเข้าไปปิดหน้าต่างลมพัดจากทะเลเข้ามาอย่างแรง แล้วกก็ได้ยินเสียง เอี๊ยด.....
ลมพัดอีกทีก็ เอี๊ยด...ยามก็สงสัยเพราะลมก็ไม่ได้พัดแรงขนาดจะทำให้โครงสร้างไม้หรือลั่นเองได้จึง
ยื่นมือไปกดสวิตไฟโดยที่ตัวยืนนอกประตู สิ่งที่เห็นทำให้ยามแทบสิ้นสติ....เด็กผู้หญิงผุกคอตายกับคาน
จังหวะเปิดไฟนั้น เด็กผู้หญิงลิ้นจุกปากตายมองมาทีประตู ทางสถานบันจึงปิดเรื่อง แล้วทำบุญพร้อมสอบสวน
สาเหตุพบว่า นศ.หญิงได้ทะเลาะกับแฟนที่เรียนช่างกลโรงงานในสถาบันเดียวกัน
ฝ่ายชายขอเลิก ฝ่ายหญิงขอคืนดีด้วย แต่คงจะไม่เป็นผล
พวกคุณๆ เชื่อในคำที่ว่า ตายไป7วันจะมาหาคนสำคัญหรือเปล่าครับ 7 วันนั้นสำหรับคนที่ตายปกติ
ไม่ใช่คนที่ตายโหงคับคนที่ตายโหง มีความเชื่อว่าถ้าก่อนตายไม่ได้ตายอย่างอารมณ์ปกติ
จะมีการผูกมัดกับสถานที่บางคนตายโดยมีอารมณ์แค้น, เศร้า, ตายโดยไม่รู้ตัว
อย่างกรณีที่พี่ผมเจอก็เช่นเดียวกันในวันที่ 1-3ไม่เจออะะไรแฟนหนุ่มของนศ.สาวก็มาทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้
แต่พอวันที่7 พี่สาวผมเจออะไรที่ใครหลายคนคงไม่อยากเจอ
ขอบอกก่อนว่า บ้านผมเชื่อในการทรงเจ้า พวกเราเชื่อว่ามีสิ่งที่ดูแลบ้าน และทุกคนในครอบครัว
มาตั้งแต่บรรพบุรุษ แต่พี่สาวคนนี้ไม่เชื่อเรื่องผี ่
ในวันที่7พี่สาวผมก็เลิกเรียนปกติกำลังรีบไปที่ป้ายรถเมล์แต่นึกได้ว่าลืมที่จะงานส่งไว้ใต้โต๊ะ
จึงบอกเพื่อนให้บอกนายหัวรถเมล์ ให้รอซึ่งคนขับรถที่นี่จะรอและเข้าใจครับ
พี่สาวผมแกก็เสียเวลาหาอยู่พักแล้วก็วิ่งออกมาจากตึกเรียนคือตัวตึกจะหันหน้าเข้าหาทะเล
ประตูทางออกจะมีสองด้าน พี่ผมแกออกทางด้านหลังวิ่งตัดผ่านหลังตึก ซึ่งหลังตึกก็ปลูกต้นสนใหญ๋ไว้บังลม
แล้ว...แกบังเอิญไปมองเห็นเท้าคนตรงโค่นต้นสน ด้วยความหวังดี จึงถามว่า...
"จะกลับหาดใหญ่หรือเปล่า รีบไปเถอะเดี๋ยวรถหมด" ถามอยู่สองสามครั้ง แกก็เดินเข้าไปใกล้ๆ
แกแทบช๊อค เพราะพบว่า....แกมองตามขาที่สวมรองเท้านั้นไล่ขึ้นไป จนถึงหลังคาตึกภาพที่เห็นคือ...
ผู้หญิงนั่งบนหลังคาตึกแต่ขายาวแตะถึงพื้น ตามองไปที่ประตูทางออกปากก็บ่นพึมพำอยู่ตลอด
พี่สาวตกใจมาก กลัวจนก้าวขาไม่ออก ไม่รู้ว่ามีสิ่งใดให้ต้องจ้อมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น
ผู้หญิงคนนั้ก็มองมาที่แก แล้วก็มองไปที่ทางออกอีกครั้ง พี่สาวก็ยังกลัวคิดถึงพ่อแม่ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ
อีกครั้งที่ผู้หญิงมองมาที่พี่สาวแล้ว ส่งเสียงถามพี่สาวว่า...."มึงมองทำไม"
พี่สาวรวบรวมกำลังวิ่งไปโดยไม่มองกลับหลังไปทีป้ายรถเมล์ ซึ่งรถยังคงจอดรออยู่
ในรถก็เล่าให้เพื่อนทุกคนฟังถึงเหตุการณที่เกิดขึ้นกลับถึงบอกก็รีบไปที่ห้องพ่อแม่เล่าให้ฟังทุกอย่าง
ผมตอนเด็กๆนั่งฟังไปขี้หดตดหายไป ที่นี้พี่สาวคนนีี้เชื่อในเรื่อง ลึกลับแล้ว
ขอขอบคุณ @physics_lek ที่มาเล่าเรื่อง"คานลั่น" ให้พวกเราชาวtwitterได้อ่านในยามค่ำคืน
edit @ 5 Oct 2009 13:27:31 by KeWPiE
